حازم:أنت ايه ال ممشيكي فى أنصاص الليالي كده وفين جوزك
ندى كانت بتبكي بحرقه:أنا عايزه أروح الصعيد دلوقتي يا حازم روحني أرجوك
حازم:طب أركبى بس يا ندى واهدى كده وأحكيلى كل حاجه بهدؤ
” ندى هزت راسها بهدؤ وركبت معاه وهو ابتسم ودخل العربيه وراها”
*عند هند
خرجت من الأوتيل ومشيت فى الشارع بشنطة هدومها وهى بتبكى بحرقه وقهره ومش عارفه هتروح على فين وهى ملهاش حد وقفت فى مكان خالي وفضلت تصرخ فيه
هند ببكاء:اااااااااااه يا رب يارب عبدك فى حاجه ليك يا رب عبدك ضعيف يااااارب أقف جنبى يارب
“هند قعدت في جمب بتبكى بحرقه وهى سامعه صوت الكلاب وخايفه جدا لحد ما سمعت صوت آذان الفجر فأخدت شنطتها ومشيت تتبع الصوت لحد ما وصلت لجامع صغير دخلت اتوضت وصلت مع الستات وبعد ما الصلاه انتهت فضلت قاعده مكانها لحد ما دخل عليها شيخ علشان عايز يقفل الجامع”
الشيخ:بعد اذنك يا بنتى عايزين نقفل الجامع
هند بحرج لدرجة انه عيونها دمعت:أنا مش ليا مكان أروحه
الشيخ:لا حول ولا قوة الا بالله
هند:أنا بستسمحك يا عم الشيخ تسبنى فى الجامع لحد بس بكره الصبح علشان مش هعرف أتصرف فى الوقت دا
الشيخ:مش عارف أقولك ايه يا بنتي
هند:أرجوك وافق أقفل عليا الجامع وابقا أفتحهولى الصبح
=أمرى وأمرك على الله احنا عندنا ولايا
هند:شكرا ليك
*عند ندى*
ندى:أنت رايح على فين يا حازم
حازم:هاخدك على بيتى
ندى:بيتك!!!بيتك ازاى يعنى روحنى على الصعيد دلوقتى.
حازم:اهدى يا ندى أنا مش هعرف اخدك دلوقتى على الصعيد أنا بقالى يومين مطبق نروح ننام ساعتين وبعدين ونبقا نفكر هنعمل ايه
ندى بخضه:أنت مجنون ولا ايه ازاى يعنى هقعد أنا وأنت فى بيت واحد وأنا أجنبيه عنك
حازم:ايه يا ندى هو أنا هاكلك دا أنا بخاف عليكى من الهوا .
ندى:دين ربنا مفيهوش فصال يا حازم مينفعش أنا وأنت نقعد فى خلوه يا ابن الصعيد
حازم هز راسه:خلاص يا ندى أنت أطلع شقتى باتى فيها وأنا هتصرف
ندى:أنت ممكن توصلنى بس على أقرب محطة قطر وأنا أ..
حازم:ندى خلص الكلام مستحيل أسيبك لوحدك فى وقت زى دا
“بعد كده وصلوا”
حازم:انزلى يا ندى وأنا هطلعك وأجيب شوية حاجات وأنزل تانى
ندى:أنا اسفه يا حازم بس أنا مش عارفه أروح فين
حازم:أنا سندك وضهرك يا ندى
“ندى ابتسمت وسكتت وطلعوا ودخلوا الشقه وحازم قفل الباب وندى مش رضيت تتكلم علشان خافت يزعل”
حازم:ممكن تحكيلي ايه ال حصل
ندى قعدت على كنبه قدامه:جاسر بيخونى
حازم:ازاى يعنى .
“ندى حكتله على ال حصل كله”
