هند حطت ايديها على ودانها وصرخت:بس خلاص كفايه بس مش عايزه أسمع منك حاجه
“هند جريت على الأوضه تلم هدومها وكله واقف بصدمه”
ندي:طيب أنا بقول إن احنا نقرأ الفاتحه فى يوم تانى
رانيا بجمود:لا هنقرأها
*قعدوا كلهم مره تانيه وهند خرجت بشنطتها بصت عليهم كلهم ودمعت وخرجت”
*فى الصعيد
ناهد:كيفك يا ضى عيونى اتوحشتك جوى
خلف:وأنت كمان وحشتينى
ناهد اتلفتت حواليها:جاى لحد الدوار يا جراءتك أفرض أبويا سالم جه
خلف:لا ما أنا شفته قبل ما اجى مشغول فى الأرض
ناهد:يغور فى داهيه بدل ما هو قرفنى وياه
خلف:امتى بقا يا ناهد هجتمع أنا وأنت مع بعض ومش أفضل اتخفى لما أعوز أشوفك
ناهد:ياااه يا خلف ونحقق ال مش قدرنا نعمله قبل سابق
خلف:ايوه بس مش عايزين نطلع خسرانين أنت لازم تخليه يكتبلك كل ممتلكاته علشان يبقا النعيم دا كله ملكنا احنا وبس
ناهد:أوعدك فى أقرب فرصه كل ده هيبقى ملكنا احنا وبس
*عند هند
كانت قاعده على الرصيف بتبكى وجمبها شنطة هدومها ومش عارفه هتروح فين لما عربية ندى وجاسرعدت من الشارع هند قامت وقفت حاولت توقفها لكن جاسر عداها وكمل طريقه
هند بصراخ:ليييه كده أنا عملت ايه علشان تعملوا فيا كده أنا مش قدمت ليكو غير الحب تقوموا تكسرونى بالشكل دا طب ليبييه
*هند قعدت على الطريق وهى بتعيط بقهره وبعد كده خرجت موبايلها وبعتت مسدج لحد ورجعت ابتسمت بشر ومسحت دموعها بعنف*
*عند ندى فى العربيه*
ندى:موقفتش ليه يا جاسر حرام عليك هند ملهاش حد هتروح فين في نص الليل
جاسر:ملناش دعوه هند دى بالذات يا ندى مش هتكلميها ولو على حثتى
ندى:يا جاسر طيب علشان خاطرى دى صاحبة عمرى هنسيبها فى الشارع يعنى
جاسر:أنت متعرفيش صاحبة عمرك دى ايه فاسكتى،
ندى:هند أطيب مخلوقة فى الوجود أنا واثقه أنه رامى بيكذب
جاسر:هند لو بتحبى ربنا انسيها
ندى بصتله:بس أنا مش هند يا جاسر أنا ندى
جاسر بتوتر:اه اسف بس علشان فاتحين سيرتها غلطت ونطقت اسمها
ندى:تمام
“فى الوقت دا وصلت لجاسر مسدج في الموبايل وسكت”
ندى:فيه حاجه!!
جاسر بسرحان:هاا
ندى:هو ايه ال هاا مالك كده يا جاسر
جاسر:مفيش بس أنا اضطر أنزلك عند البيت وهروح أخلص كذا حاجه في الشركه
ندى باستغراب:دلوقتى!!!الساعة داخله على ٢
جاسر:عادى يا ندى أمور مهمه هخلصها
ندى بشك:تماام
